गीत "तिमी वाहेक"

तिमी वाहेक कोही छैन मेरो साहारा
नजाउ माया मलाई छाडी तिमी टाढा टाढा

तिमी हुदाँ पिर व्यथा सवै भुल्ने गर्छु
तिमी छौ र म पो छु त, तिमी नभए मर्छु
आखाँ खोल्दा तिमी आउछौ बन्द गर्दा तिमी
म त केवल शरीर मात्र मेरो प्राण तिमी

चिहानमा लडिरहेको लास

कस्तो जीवन
ढुंगाको चपेटामा थिचिएको
हाड खोरमा सिंगारिएको
न कुनै चोट छ, न कुनै व्यथा
न त सपना देख्छ न त कल्पना गर्छ
निर्जिव छ, मुढो जस्तै मौन
जीन्दगीदेखि थाकिसकेको
हारिसकेको
दुःखमा पिल्सिएर
सुखका पलहरु खोज्दा खोज्दै
त्यो सजिव प्राणी आज
चिहानमा लम्पसार परिरहेछ
ढुंगाको सिंहासनमा
बर्षादको बाढीले हुत्याइदिन्छ
हिंउदको मौसमले नंग्याइदिन्छ
चिहानमा लडीरहेको त्यो लास
छरिएका हाडखोरहरु
कै कता ! कै कता !

कबिता "मायाको खाँचो"

औंशिको रातपछि विहानी त आएकै हुन्छ ''
जति कठोर भएपनि कसैलाई माया लाएकै हुन्छ''
जति निडर छु भनेपनी अँधेरीले तर्साएकै हुन्छ''
जून जति टल्किएपनी घामकोसामु लुकेकै हुन्छ''
मन जती बाँधेपनि मायासामु झुकेकै हुन्छ''
त्यसैले

गीत "तिमी निर्दोष बनी गइदियौ"

नजिक तिम्रो हुँदा–हुदै किन तिमी टाढा भइदियौ
गाँसेको थिए चोखो माया प्रीत किन तिमी छाडी गइदियौ
दोषी मलाई बनाई तिमी निर्दोष बनी गइदियौ
यो मुटु भित्र बसेको छ अझै पनि तिम्रै तस्वीर

आँखामा छ अझै तिम्रै तृष्णा
अन्धेरी रातमा आउछ तिम्रो झ–झल्को
सकिन मेरी माया तिमीलाई विर्सन

आमा

कति गरुँ बयान म यी जन्मदिने आमाको ।
कति गरुँ गौरव म यी जन्मभूमि माटोको ।।

जन्मिएछु यो देशमा भाग्यमानी ठान्नुपर्छ ।
ऋण तिर्न यो माटोमा शान्ति दियो बाल्नुपर्छ ।।

हिमाल बाट हिउँ पग्ली पानी बग्छ सदाबहार ।
कलकल गर्छन नदिहरु जलविद्युतको मुलआधार ।।

छानो जस्तो सगरमाथा चाँदी जस्तै टिल्कने ।
उदाउँदो सूर्यपनि यहि हिमालमै भुल्कने ।।

कति छन यहाँ पर्यटक घुम्ने अनि रमाउने ठाउँ ।
हिमाल,पहाड,तराईका मिलेका ती शहर गाउँ ।।

आम्दानीका श्रोत हाम्रा प्राकृतिक यी सम्पदालाई ।
सबैमिली जोगाई राखौं पछि हाम्रा सन्ततीलाई ।।

नेपाली हौं हामीहरु नेपाली भई बाच्नु पर्छ ।
जय जय जयनेपाल लाई मन्त्र सम्झी जप्नुपर्छ ।।

समाप्त ।।।

सोमनाथ पन्थी
भगबती ४ ,अर्घाखाँची
हाल: पोखरा

बिश्वासघात

व्यर्थै मन दुखाउनलाई फोर्यौ किन
नभएका कथाहरु व्यर्थै कोर्यौ किन
म आफैलाई थाहा छैन मेरो जीवन के हो भनी
देख्दै नदेखीने यो मुटु चोर्यौ किन

मनका कुरा सबै भन्दा घात पाए मैले
विना गल्ति जवाफरुपि लात पाए मैले
नभन्नु पर्ने रैछ भनेर नै भूल भयो
विश्वासघाती रैछौ तिमी साइनो किन लाए मैले

विना गल्ति रिसायौ त माफी किन माग्नु मैले
धोका दिइ छोडेपछि पर्यौ किन भाग्नु ऐले
पाप धर्म रैन छ है संसारमा कसैलाई
बिच बाटोमै मरेमर्छु पर्यौ किन थाम्न ऐले


बाट:
दीपा "दु:खी"
भरतपुर- ११ , चितवन

"जिन्दगी"

सोच्छु कहिले के हो यो जीन्दगी
दुई नदि बीचको किनार हो या फेरी
त्यही संगै बग्ने फोहर हो जीन्दगी ।

जिउदो रहनु हो जीन्दगी या फेरी
मृत्यु देखी डराउनु हो जीन्दगी
अस्तित्व गुमाउनु हो जीन्दगी या
इज्जत पाउनु हो जीन्दगी

नेपाल

सुन्दर शान्त हरीयाली वनपाखा भएको ठाँउ ।
कतै डाँडा कतै पाखा मिलेको यो शहर र गाउँ ।।

सगरमाथा जस्तै सधै नेपालिको शिर उठोस ।
लालिगुरास डाँफे मुनाल कलकल झरना झरी रहोस।।

निष्ठुरी माया

निष्ठुरी मायाको सम्झना आउछ,
किन सधै यसरी
जति विरानो भई पराई भई,
माया लाग्छ झन बेसरी
थाहा छ मलाई उनी अब,
कहिल्य मेरो हुन सक्तिन
तर पनि उसलाई नै सधैभरी,
यो मनले चाहान्छ किन ?

मातृ भुमि को माया

मृत घोषित नगर मलाई, म पुन जाग्ने रहर लिएर मरेको छु
मेरो प्राण शरीरलाई त्यागे पनि, मेरो आत्मा मातृभुमिमा नै शेष छ
म मरे पनि मेरो देश मलाई उतिनै प्यारो छ !!

देह भस्म भई पञ्चतत्वमा विलिन भए पनि, आत्माले सधै जन्म भूमिलाई आभाष गरि रहन्छ
हावा एकतर्फी त चल्ने छैन सधै, कहिले मेरो मातृभुमिलाई छोएर मेरो घर को बाटो पनि बहन्छ !!

मेरो मृत शरीर लाई छोडेको आत्मा अझै पनि तड्पी रहन्छ, मेरो पुर्व भुमि लाई सुम्सुमाउन
न्याला-ब्याला परेका नेपाली सँतान हताषी रहेका छन्, नौलो बिहानीको रंगमा मुस्कुराउन!!

पबित्र भुमि मेरो नेपाल बिषमा घुले झैँ शोकाकुलमा छ,
स्वाभिमानी बन्ने कल्पना गरौ मातृ लाई गरिमा को खाँचो छ
यो कलियुगमा संजीविनी को पहाड बोकी ल्याउने पवनपुत्र हनुमान देवको खाँचो छ !!

मृत घोषित नगर मलाई, म पुन जाग्ने रहर लिएर मरेको छु
मेरो प्राण शरीरलाई त्यागे पनि, मेरो आत्मा मातृभुमि मा शेष नै छ
म मरे पनि मेरो देश मलाई उतिनै प्यारो छ !!

बाट:
मिलन कार्की
बाग्लुङ, रेशा- ४, नेपाल
हाल: साउदीअरब

"गजल"

(१)
चौतारीमा पर्खिरहुला आउदै जाँदै गर्नु प्यारी
बाँचुन्जेल मायापिर्ति लाउदै जाँदै गर्नु प्यारी

एक्लो हुन खोजेभने संहाल्नलाई मलाई तिम्ले
मधुर त्यो भाका हाली गाँउदै जाँदै गर्नु प्यारी

वाढी आई दिलभित्र बगाएछ भने खुसी
भत्कीएको मनको छानो छाँउदै जाँदै गर्नु प्यारी

रुखो चट्टान रसाईसक्यो खनीसके दिलको बारी
माया रोप्न मनको मेलो साउदै जाँदै गर्नु प्यारी

(२)
जोड्न खोज्थे मुटहरु तिमी आफै फुटीदियौ
संगै यात्रा गरु भन्थे तिमी आफै छुटीदियौ

एकतर्फि माया हुन्न दुबैतिर हुनुपर्छ
पाउनखोजे तिम्रो माया तिमी आफै टुटीगयौ

सोझो मनले यो तन दिँए मैले तिमीलाई
मायागर्ने नाटक गर्दै मेरो मन लुटीदियौ

दुबै मिली जीन्दगीको जङ्घार तरु भन्थे मत
आखिरीमा पहाड बनी तिमी आफै उठिदियौ


बाट:
किनाराको यात्री
जिबिहाङ राई
माक्पा-3खोटाङ

शायद लेखान्त एही थियो

जानी जानी तिमीलाई धोखा दिन चाहेको थिन त्त्योत समय को खेल थियो
शायद लेखान्त एही थियो

यो नसम्झिनु तिमीलाई रुवाइ म हासेको छु
तिमी भन्दा अझ धेरै पल पल मर्दै बचेँको छु

नसक्ने भये तिम्रो निम्ती फुलै फुल्को पाउदान बिछाउन
आँफै मरी भागी रहेछु तिम्रो भबिस्य जोगाउन

जानी जानी तिमीलाई धोखा दिन चाहेको थिन त्त्योत समय को खेल थियो
शायद लेखान्त एही थियो

From:

Face to Face Communication & Sub-Remit Pvt. Ltd.

Sinamangal-9, Kathmandu (Nepal)
Mobile:+977-9841535328
Phone:+977-1-4468871
Fax: +977-1-4490910

जिवन

बाट : सुमन खड्का

सुनेको थिए जिवन दुई आत्माको मिलन रे
जहाँ पवित्र माया प्रेम हुन्छ रे

सुनेको थिए जिवन घामछायाको दर्पण रे
जहाँ परिस्थिती अनुसार चल्नु पर्छ रे

सुनेको थिए जिवन मिलन र बिछोडको सँगम रे
जहाँ आँसु पिएर तिर्खा मेट्नु पर्छ रे

आखिर केही होइन रहेछ जिवन हाम्रो लागि
जहाँ बिष पिएर अमृत सम्झनु पर्छ भने

गजल

बाट :
सुमन खड्का
बिराटनगर १ ( शान्ति चोक )

सँगै जिउने वाचा कसम तोडिएछ आज
पराई भईछ निष्ठुरी मलाई छोडि आज

साचो माया होइन रहेछ थाहै भएन मलाई
मुटु भित्र काँडा बिझी पराई भईछ आज

कता कता मुटु दुख्छ अतितलाई सम्झी
घायल भयो यो जिन्दगी धोका पाउदा आज

फूलजस्तो उसको ह्रिदय पत्थर भएछ
अजम्बरी नमेटिने घाऊ लगाइ आज

निश्चल मायामा रम्ने आशा गर्दागर्दै
पानी बिनाको माछा भयो कुसुम आज

म आउदिन

बाट: Dhanendra Bdr. Parajuli Kathmandu-9

हरेक पल किन सम्झना तिम्रो आउछ
हरेक पलको सम्झनाले किन मलाई रुवाउछ
भो अब नरुवाउ, नतड्पाउ धेर मलाई
जानुनै छ भने जाउ चितामा जलाई
खरानी भएर पनि म उडी आउदिन
तिम्रो खुशीको जिबन मा दुखी बनी फेरी म छाउदिन

गजल

बाट: श्याम "स्पन्दन्"

रक्तनसा छिनी गएनी मेरो देश जल्न दिन्न
मातृभुमी मेरो मट्टिमा बैरी को पाउ दल्न दिन्न ।

छिनोस मेरो शरिर बरु प्राणै अन्त्य भएपनि
सगरमाथा उचाइलाइ ज्यान गएनी ढल्न दिन्न ।

रित्तिएर आमाको कोख शुन्य-शुन्य बनोस बरु
देशभित्र पराइ आगो सल्किएर बल्न दिन्न ।

शताब्दिनै पछी परी अबिकसित कहलिएनि
हुर्किएर त्यस्को श्रम यो माटोमा फल्न दिन्न ।

भेल बनी बगोस रगत टुक्रा-टुक्रा बनोस छाति
नेपालिको स्वभिमानलाइ एक इन्च पनि चल्न दिन्न ।

जिन्दगी

कहिले तल कहिले माथि, हो यही त जिन्दगी,
एकनासको हुन्न सधैं, हो यही त जिन्दगी ।।

रातहरुमा बात गर्दै आँसु बग्छन टप टप,
दिनमा कहिल्यै भोक प्यासै तड्पाइ त जिन्दगी ।।

कठै एक गास भात छैन हातमा कसैका,
फालाफाल मालामाल खै कहाँ छ जिन्दगी ।।

यस्तै खाल्डा खुल्डी काँडाघारी बिच,
झर्नलाई फुल्छ सधैं एकनास हुन्न जिन्दगी ।।

मिलन हाम्रो हुन्छ

घामको न्यानो किरणले आस नौलो जगाउछ
हर मान्छेको दु:ख पिर त्यसैले हटाउछ
घामकै रातो किरणले यो मन मग्न हुन्छ
तिमीलाई सम्झेपछि झन यो मन मस्त हुन्छ

तिमी जहाँ भए पनि जती टाढा गए पनि
फेरी भेट्ने मात्र एउटा आस भए पुग्छ
मेरो तर्फ बाट तिमीलाई धोका हुने छैन
सुम्पी सके यो मन फिर्ता हुने छैन

घामको लालिमामा सुनौलो त्यो ज्योति
त्यसै भित्र जीवन एउटा अनुपम हुन्छ
विश्वाश गरी तिमीलाई राखे मन भित्र
जहाँ भए पनि एकदिन मिलन हाम्रो हुन्छ

भुल

आफ्नो माया आफु भित्रै सजाएर राख् ने थिए
तिम्रो आँखाबाट टाढा लुकाएर राख् ने थिए
तिमी जस्तो साथी सँग भेट हुने थाहापाए
रुन लाई केही आँशु बचाएर राख् ने थिए
छाती भरी आगो बोकी शित बन्न सक्ने मान्छे
माया गर्ने मुटु कुल्ची जित भन्न सक्ने मान्छे
सत्य खुल्नु नै थियो त चाडै नै खुलेको भए
तिमी बाट आफ्नो मुटु जोगाएर राख् ने थिए

तिमीलैनै पर्खिरहेछु

कति राख्छौ लुकाएर अब त मन पोखि देउ

तिम्रै हो यो मुटु आउ अङगालोमा छोपिदेउ

एक्लोपनमै ठोकिएर ऐना झै चर्किरहेछु

माया के हो बुझे देखि तिमीलैनै पर्खिरहेछु